• Głuchota wrodzona – to może dotyczyć także Ciebie

    Głuchota wrodzona – to może dotyczyć także Ciebie

    Ucho ludzkie jest nie tylko bardzo ważnym narządem zmysły człowieka ale także równowagi. Mało kto zdaje sobie sprawę z tego jak poważne konsekwencje wiążą się częściową lub też całkowitą utratą słuchu. Problem ten jest szczególnie groźny wówczas, gdy występuje u dzieci, które jeszcze nie opanowały umiejętności mówienia. 

    Utrata słuchu prowadzi do poważnego ograniczenia zdolności poznawczych. Bardzo często jest także przyczyną izolacji społecznej dziecka oraz problemów w rozwoju psychospołecznym. W zależności od tego w jakim stopniu dziecko niedosłyszy, w jakim wieku defekt ten został zdiagnozowany oraz w jakim czasie się pojawił, dziecko z różnym nasileniem może odczuwać skutki psychospołeczne niedosłuchu.

    Czym jest niedosłuch i głuchota

    Niedosłuch jest zaburzeniem narządu słuchu polegającym na nieprawidłowym przewodzeniu lub tez odbiorze dźwięków. Częstość występowania niedosłuchu rośnie wraz z wiekiem i tak:

    • U noworodków – 2-3% przypadków
    • U osób do 18 roku życia – 5% przypadków
    • U osób w wieku 19-44 – 4,5-5% przypadków
    • U osób wieku 45-64 – 14%przypadków
    • U osób w wieku 65-74 – 23% przypadków
    • U osób powyżej 75 roku życia – 35% przypadków

    Ze względu na stopień uszkodzenia słuchu niedosłuch możemy podzielić na:

    • Lekki
    • Umiarkowany
    • Ciężki
    • Głęboki


    Określenie głuchota powinno być używane do opisu głębokiej formy niedosłuchu.

    Statystyki dotyczące niedosłuchu

    • Niedosłuch jest najczęściej występującym defektem narządów zmysłu u ludzi. Dotyczy on około 10% społeczeństwa.
    • Według międzynarodowych danych epidemiologicznych jedno dziecko na 1000 dotkniętych jest głębokim niedosłuchem od urodzenia lub też od wczesnego dzieciństwa.
    • Kolejne jedno dziecko na 1000 traci słuch przed osiągnięciem dorosłości.
    • W krajach rozwiniętych ciężkie upośledzenie słuchu dotyczy 0,3% populacji w wieku 30-50 lat i około 2,3% u osób 60-70 lat.

    Czym jest głuchota wrodzona

    Głuchota wrodzona (dziedziczna) to upośledzenie uniemożliwiające odbieranie bodźców akustycznych. Bardzo często wiąże się ona z jednoczesnym brakiem zdolności do mówienia.

    Badania epidemiologiczne wskazują na fakt, iż uwarunkowania genetyczne stanowią istotny czynnik mający wpływ na występowanie głuchoty. Rozwój genetyki oraz biologii molekularnej doprowadził do lepszego poznania tła genetycznego niedosłuchu oraz identyfikacji genów, których defekty odpowiedzialne są właśnie za występowanie głuchoty wrodzonej.

    Ze względu na fakt, iż w krajach rozwiniętych poziom opieki zdrowotnej jest na tyle wysoki, że rzadko zdarzają się postaci niedosłuchu spowodowane przewlekłymi infekcjami. Główną przyczyną występowania głuchoty są więc czynniki genetyczne. Wrodzona postać głuchoty występuje z częstością 1,2-2,3 na 1000 urodzeń; w 30% może być związana z występowaniem zespołów wad wrodzonych, a pozostała część przypadków dotyczy tzw. izolowanej postaci głuchoty wrodzonej. Oznacza to, że głuchota u takich pacjentów występuje jako jedyna forma zaburzeń genetycznych. Wśród różnych postaci głuchoty dominują formy samoistne (około 70% wszystkich dziedziczonych form głuchoty).

    Głuchotę ze względu na czas jest wystąpienia możemy podzielić na prelingwalną (choroba ujawnia się przed opanowaniem zdolności mówienia lub w fazie jej największego rozwoju) oraz postlingwalną (choroba ujawnia się po opanowaniu zdolności mówienia). Większość prelingwalnych form głuchoty ma charakter wrodzony. Część rozpoznawana jest jednak później we wczesnym dzieciństwie lub przed rozpoczęciem nauki mowy.

    W przyszłości planowane jest przeprowadzanie badań przesiewowych, których zadaniem będzie szybkie wykrycie niedosłuchu umożliwiające skuteczną terapię a także objęcie poradnictwem genetycznym rodzin z ryzykiem wystąpienia głuchoty wrodzonej.

    Po co przeprowadzać badania?

    Głuchota to nie tylko defekt narządu zmysłu utrudniający funkcjonowanie człowieka w społeczeństwie, to przede wszystkim schorzenie, które zbyt późno wykryte prowadzi do opóźnienia intelektualnego dziecka, jego izolacji społecznej oraz problemów psychospołecznych. Szybkie wykrycie choroby pozwala na podjęcie odpowiedniej terapii a także zaplanowania rehabilitacji w celu uchronienia dziecka przed nieprawidłowym rozwojem intelektualnym.

    Skomentuj →

Photostream