• Kąpiel siarkowodorowa

    Kąpiel siarkowodorowa

    Podstawowym kierunkiem oddziaływania leczniczego kąpieli siarkowodorowych jest uzupełnienie niedoboru siarki w ustroju. Siarka odgrywa ważną rolę w procesach przemiany materii oraz wchodzi w skład kwasu chondroitynosiarkowego, stanowiącego jeden ze składników substancji podstawowej chrząstki.

    Działanie kąpieli siarkowodorowych

    Podstawowym kierunkiem oddziaływania leczniczego kąpieli siarkowodorowych jest uzupełnienie niedoboru siarki w ustroju. Siarka odgrywa ważną rolę w procesach przemiany materii oraz wchodzi w skład kwasu chondroitynosiarkowego, stanowiącego jeden ze składników substancji podstawowej chrząstki. Niedobory siarki występują w wielu chorobach, jak np. gościec stawowy czy choroby skóry przebiegające z obfitym złuszczeniem się naskórka. Ponadto kąpiele siarkowodorowe wpływają rozmiękczająco na naskórek, działają odczulająco oraz powodują rozszerzenie naczyń skóry, ułatwiając wchłanianie się produktów zapalnych.

    Metodyka zabiegu

    Kąpiele siarkowodorowe mogą być ogólne lub częściowe. Temperatura wody w kąpielach ogólnych wynosi w zależności od wskazań 35-37°C. Kąpiele wykonuje się co 2 dzień lub 4 razy w tygodniu. Łącznie seria kąpieli obejmuje średnio 15 zabiegów. Temperatura wody w kąpielach częściowych wynosi 37- 39°C. Intensywność oddziaływania kąpieli można osłabić zmniejszając zawartość siarkowodoru. Uzyskuje się to stosując odpowiednio mniejsze ilości roztworu siarczku potasowego i kwasu solnego.

    Przygotowanie wody do kąpieli jest bardzo proste. Do wanny wypełnionej wodą (ok. 150 l) wlewa się 150 ml 20% roztworu siarczku potasowego oraz 50 ml 36% technicznego kwasu solnego. W wyniku reakcji zachodzącej między siarczkiem potasowym a kwasem solnym wytwarza się w wodzie siarkowodór w ilości oddziaływającej leczniczo. Kąpiele należy wykonywać w oddzielnym, dobrze wentylowanym pomieszczeniu, ze względu na zwiększającą się w powietrzu zawartość siarkowodoru w czasie wykonywania kąpieli. Ponieważ siarkowodór wchodzi łatwo w reakcję z metalami, tworząc siarczki, celowe jest, aby armatura wanien była wykonana z tworzywa sztucznego. Wanny do kąpieli siarkowodorowych powinny być wykonane z fajansu, drewna lub lastrico (mieszanina cementu z kruszonym marmurem). Osoby wykonujące kąpiele siarkowodorowe muszą zachowywać szczególną ostrożność przy obchodzeniu się z kwasem solnym.

    Wskazania

    • przewlekłe zapalenia stawów,
    • zapalenia nerwów pochodzenia toksycznego,
    • stany po zatruciach metalami ciężkimi,
    • nerwobóle,
    • choroby narządu rodnego,
    • łuszczyca.

    Przeciwwskazania

    • niskie ciśnienie tętnicze,
    • świeże stany pooperacyjne,
    • zmiany troficzne skóry, owrzodzenia, stany ropne.

    Autor : Kacper Niziołek

    Skomentuj →

Photostream