• Szkielet człowieka (łac. skeleton) – budowa

    Szkielet, inaczej kościec lub układ kostny (łac. skeleton) to wszystkie kości składające się na ciało człowieka. U człowieka dorosłego szkielet składa się z około 206 kości – liczba ta jest większa u dzieci ze względu na wiele punktów kostnienia (około 270 u noworodka i 350 u 14-latka); spada dopiero po połączeniu się np. trzonów z nasadami. U starszych ludzi kości może być mniej niż 206 ze względu na zrastanie kości czaszki. Średnia waga szkieletu to 10 kilogramów u kobiet i 12 kilogramów u mężczyzn.

    rehabilitacja w Krakowie - sport-med Kraków

    Szkielet dorosłej kobietyPodstawowym materiałem budulcowym szkieletu człowieka jest tkanka kostna oraz w mniejszym stopniu chrzęstna. Ze względu na budowę zewnętrzną kości podzielono na kilka grup:

    • kości długie (łac. ossa longa), np. kość udowa, ramienna
    • kości płaskie (łac. ossa plana), np. kości czaszki, łopatka
    • kości krótkie (łac. ossa brevia), np. kości nadgarstka, stępu
    • kości różnokształtne (łac. ossa multiformia), np. kręgi

    Warstwa zewnętrzna wszystkich kości zbudowana jest z istoty zbitej (łac. substantia compacta). Ponadto kości długie również w swoim trzonie (łac. corpus)zawierają istotę zbitą. Końce kości długich oraz wszystkie inne kości są wewnątrz zbudowane z istoty gąbczastej (łac. substantia spongiosa). Istota gąbczasta zbudowana jest z beleczek kostnych (łac. trabeculae osseae). Szkielet zawiera około 1,5 kg szpiku kostnego (łac. medulla ossium).

    Jedna funkcjonalna całość utworzona z licznych kości wymaga istnienia różnych rodzajów połączeń. Tam, gdzie zachodzi potrzeba wzmocnienia większego fragmentu szkieletu, powstają połączenia ścisłe. Cechuje je mała ruchomość, a często wręcz zupełny jej brak. Miejsca styku kości spajane są różnymi rodzajami tkanki łącznej, na przykład szwy w czaszce i zęby w zębodołach – tkanką łączną włóknistą (jednak szwy z wiekiem kostnieją), a żebra z mostkiem – tkanką łączną chrzęstną. W tych miejscach, gdzie elementy szkieletu powinny zmieniać położenie względem siebie, funkcjonują połączenia ruchome – stawy (łac. articulatio).

    Szkielet człowieka można podzielić na dwie części. Pierwszą część stanowi szkielet osiowy. w jego skład wchodzą: czaszka, kręgosłup oraz żebra i mostek. Drugą część stanowi szkielet kończyn górnych oraz dolnych wraz z ich obręczami.

    W skład szkieletu wchodzą:

    • kości głowy
      • kości mózgoczaszki

    kości mózgoczaszki tworzą:

    • kość czołowa (os frontale)

    Szkielet dorosłej kobiety

    • kość ciemieniowa prawa i lewa (os parietale dextrum et sinistrum)
    • Kości czaszki człowiekakość potyliczna (os occipitale)
    • kość skroniowa prawa i lewa (os temporale dextrum et sinistrum)
    • kość klinowa (os sphenoidale)
    • kość sitowa (os ethmoidale) [N]: ściana przednia ~ łuska kości czołowej ~ ściana tylna ~ ściana boczna ~ sklepienie ~ podstawa
    • kości twarzoczaszki:kość nosowa parzysta ~ kość szczękowa ~ kość jarzmowa ~ kość łzowa ~ kość sitowa nieparzysta ~ przegroda nosowa ~ lemiesz ~ żuchwa ~ oczodół ~ kość klinowa ~ kość czołowa ~ podniebienie kostne ~ łuska kości potylicznej ~ kość ciemieniowa ~ łuska kości skroniowej ~ kość klinowa ~ kość ciemieniowa parzysta ~ kość skroniowa parzysta ~ kość potyliczna
    • kosteczki słuchowe: młoteczek ~ kowadełko ~ strzemiączko
    • stawy: staw skroniowo-żuchwowy
    • kości tułowia
      • kręgosłup: Liczba kręgów jest różna w zależności od przynależności systematycznej kręgowca. Człowiek ma 7 kręgów szyjnych, 12 kręgów piersiowych, 5 kręgów lędźwiowych, 5 kręgów krzyżowych i 3 do 5 kręgów ogonowych, a więc od 32 do 34 kręgów> kręgi szyjne[A] ~ kręgi piersiowe[C] ~ kręgi lędźwiowe[D] ~ kręgi krzyżowe[E] ~ kręgi guziczne[F] ~ kość guziczna
      • klatka piersiowa:żebro[K]: żebra rzekome i żebra prawdziwe ~ mostek ~ rękojeść mostka ~ trzon mostka ~ wyrostek mieczykowaty
    • kości kończyny górnej
      • obręcz kończyny górnej:

    Obręcz kończyny górnej ma tylko jeden staw, którym łączy się z pozostałą częścią szkieletu. Jest nim staw mostkowo-obojczykowy (łac.articulatio sternoclavicularis).

    Obręcz kończyny górnej tworzą:

    • łopatki (łac. scapula)
    • obojczyk (łac. clavicula)

    ~ łopatka[L] ~ obojczyk[B]

      • ramię[M] ~ przedramię ~ kość promieniowa ~ kość łokciowa ~ ręka
      • nadgarstek:kość łódeczkowata ~ kość księżycowata ~ kość trójgraniasta ~ kość grochowata ~ kość czworoboczna większa ~ kość czworoboczna mniejsza ~ kość główkowata ~ kość haczykowata
      • kości śródręcza:kciuk ~ palec wskaziciel ~ palec pośrodkowy ~ palec obrączkowy ~ palec najmniejszy ~ paliczki ~ paliczek bliższy ~ paliczek dalszy
      • stawy:staw ramienny ~ staw łokciowy ~ staw promieniowo-nadgarstkowy
    • kości kończyny dolnej
      • obręcz kończyny dolnej:miednica[J] ~ kość miedniczna ~ miednica większa ~ miednica mniejsza ~ kość kulszowa[H] ~ spojenie łonowe[G]
      • kość udowa ~ goleń ~ stopa ~ kość udowa[I] ~ kość piszczelowa ~ kość strzałkowa ~ rzepka ~ kości stopy
      • kości stopy:kości stępu: kość skokowa ~ kość piętowa ~ kość łódkowata ~ kość sześcienna ~ kości klinowe
      • kości śródstopia:
      • kości palców:paluch
      • stawy:staw krzyżowo-biodrowy ~ staw biodrowy ~ staw kolanowy ~ staw skokowo-goleniowy

     

    Skomentuj →

Photostream