• Rodzaje, przebieg i sposoby leczenia łysienia

    Rodzaje, przebieg i sposoby leczenia łysienia

    Przedwczesne wypadanie włosów to problem, który dotyczy zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Skłonności do wczesnego łysienia wynikają z wielu uwarunkowań: genetycznych, dietetycznych oraz sposobu życia.

    Przedwczesne wypadanie włosów to problem, który dotyczy zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Skłonności do wczesnego łysienia wynikają z wielu uwarunkowań: genetycznych, dietetycznych oraz sposobu życia. Człowiek jedynie w niewielkim stopniu może wpłynąć na proces łysienia. Najczęstszymi błędami zwiększającym ryzyko wystąpienia nadmiernej utraty włosów są błędy w diecie związane z niedoborem witamin, nadmierny stres oraz działania mechaniczne (czesanie) lub szkodliwe dla włosów zabiegi kosmetyczne.

    Główną przyczyną łysienia są pewne predyspozycje organizmu, tak uwarunkowane genetycznie, jak i nabyte wskutek różnych chorób. Łysienie najczęściej dotyczy mężczyzn, u nich też pojawia się wcześniej i wykazuje również bardziej nasiloną postać niż u kobiet. Czynnik odpowiedzialny za to zjawisko, to aktywna postać testosteronu – dihydrotestosteron.

    Współcześnie rozróżnia się kilka typów wypadania włosów. Do najczęściej występujących zaliczają się:

    Łysienie plackowate

    Charakteryzuje je stopniowe pojawianie się przerzedzonych a następnie bezwłosych ognisk, które z czasem się powiększają oraz łączą w większe skupiska. Łysienie plackowate grozi w skrajnych przypadkach nawet całkowitym wyłysieniem skóry głowy lub całego ciała. Ogniska wyłysienia mają charakter przemijający lub trwały a skóra w ich obrębie nie jest zapalnie zmieniona.

    Głównym mechanizmem powstawania łysienia plackowatego są zaburzenia autoimmunologiczne, w których komórki układu odpornościowego atakują komórki własne organizmu, w tym przypadku komórki mieszków włosowych. Innymi przyczynami mogą być zaburzenia naczyniowe, zaburzenia funkcji gruczołów wewnątrzwydzielniczych czy wegetatywnego układu nerwowego, istnienie ognisk zakaźnych lub coraz częściej zaburzenia psychosomatyczne. Ten typ łysienia często jest odwracalny ale i nawracający, czasami ustępuje samoistnie.

    Łysienie androgenowe (łojotokowe)

    Jest najczęstszą postacią łysienia. Można je podzielić na występujące u mężczyzn oraz postać występującą u kobiet – obie różnią się przebiegiem oraz cechami, które wynikają z różnic hormonalnych. Dziewięć na dziesięć osób ze zdiagnozowanym łysieniem łojotokowym to mężczyźni. Jego głównymi przyczynami są uwarunkowania genetyczne i hormonalne.

    U mężczyzn łysienie androgenowe występuje zarówno w wieku późnym, dojrzałym jak i nawet w okresie dojrzewania. Powstaje ono pod wpływem braku odporności włosów na dihydrotestosteron, który jest aktywną formą testosteronu. Oddziałuje on na mieszki włosowe, przez co następuje osłabienie i miniaturyzacja rosnących włosów. Kończy się to najczęściej obumarciem cebulek włosowych i wypadnięciem włosów. U większości mężczyzn łysienie androgenowe ma swój początek w strefie kątów czołowych (tzw. zakola) i na szczycie głowy. Pozostawia ono najczęściej włosy na bocznych i tylnich częściach głowy, ze względu na większą odporność tych miejsc na dihydrotestosteron. Włosy te mogą służyć jako źródło włosów przy przeszczepie. Łysienie androgenowe można w niektórych przypadkach zatrzymać lub spowolnić. Szanse na to są w znacznym stopniu uwarunkowane prawidłową diagnozą, naturalnymi predyspozycjami organizmu oraz podjęciem systematycznej kuracji.

    U kobiet łysienie androgenowe występuje najczęściej w wyniku zaburzeń równowagi między poziomem androgenów i estrogenów w jej organizmie. Przyczynami takich sytuacji są uwarunkowania genetyczne i zaburzenia układu dokrewnego. Proces powstawania łysienia androgenowego u kobiet różni się od zachodzącego u mężczyzn. U kobiet w warunkach prawidłowych androstendion przekształcany jest w estrogeny dzięki specjalnemu enzymowi – aromatazie. Jeśli działanie aromatazy jest zbyt małe, z androstendionu alternatywnie powstają nadmierne ilości testosteronu oraz dihydrotestosteronu, co w dalszym etapie powoduje postęp łysienia tak jak w przypadku mężczyzn.

    Najwięcej kobiet choruje na łysienie androgenowe w wieku 20-24 lat oraz w wieku 35-39 lat, Utrata włosów ma charakter stopniowy i rzadko też dochodzi do całkowitej utraty włosów jak u mężczyzn. Androgenowe łysienie kobiece rozpoczyna się od szczytu głowy, czołowo-skroniowa linia włosów zostaje zachowana. Wysoki poziom androgenów sprzyja również powstawaniu trądziku i łojotoku.

    Łysienie telogenowe

    Powstaje wtedy, gdy zbyt duża ilość włosów przechodzi w fazę telogenu czyli w trwający 2-4 miesiące etap spoczynkowy rozwoju włosa, w trakcie którego włos nie rośnie. Łysienie tego typu ma charakter rozlany i często cechuje się dość nagłym początkiem, występującym około 3-5 miesięcy po silnie stresujących wydarzeniach np.: ciężkich chorobach, operacjach, u kobiet po porodzie, po różnych infekcjach, wysokiej gorączce, czasem wskutek stosowania niektórych leków. Ten typ łysienia jest w większości przypadków odwracalny i ustępuje po kilku miesiącach.

    Łysienie anagenowe

    Powoduje je nadmierna łamliwość włosów, które są w fazie anagenu czyli w fazie wzrostowej włosa. Dochodzi do tego wskutek nagłego zahamowania podziałów komórkowych macierzy włosa- włos nagle staje się cieńszy, kruchy, łatwo łamie się i wypada. Prowadzi to najczęściej do bardzo znaczącej utraty ilości włosów w krótkim okresie czasu. Obecnie najczęstszą przyczyną tego typu łysienia jest radio- i chemioterapia. Może ono również nastąpić np.: w wyniku zatrucia arsenem, talem, bizmutem czy wskutek przyjmowania niektórych leków.

    Łysienie bliznowaciejące

    Jest nieodwracalnym rodzajem łysienia związanym z trwałym uszkodzeniem mieszków włosowych, mającym charakter wrodzony lub nabyty. Charakteryzuje się ono powstawaniem trwałych blizn na skórze, co uniemożliwia odrost włosów w jej obrębie. Wrodzone łysienie bliznowaciejące związane jest z zaburzeniami skóry (wrodzony niedorozwój skóry), znamionami łojowymi, wrodzonymi naczyniakami krwionośnymi oraz rogowaceniem mieszkowym kolczystym. Nabyte łysienie bliznowaciejące może być spowodowane przez czynniki zewnętrzne (urazy mechaniczne, fizyczne, chemiczne, biologiczne- bakteryjne, grzybicze, wirusowe) lub czynniki wewnętrzne (pierwotne nowotwory skóry oraz przerzuty innych nowotworów do skóry, sarkoidoza). Podstawą przy leczeniu łysienia bliznowaciejącego jest szybkie i poprawne rozpoznanie choroby oraz podjęcie natychmiastowych działań medycznych. Pozwoli to na opanowanie i ograniczenie powstających blizn. Jedynym sposobem przywrócenia włosów na zbliznowaciałych, wyłysiałych obszarach skóry jest leczenie chirurgiczne.

    Obecnie na rynku istnieje niezliczona ilość kosmetyków i leków, które mają na celu walkę z różnymi rodzajami łysienia. Ich kampanie reklamowe są bardzo huczne i skuteczne, jednak efekty leczenia rzadko są do nich proporcjonalne, czasem nawet żadne. Jedyne środki, które zostały przebadane a ich skuteczność potwierdzona medycznie to preparaty zawierające minoksydyl i finasteryd. Minoksydyl to roztwór stosowany przy kuracjach zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet. Jest prosty w użyciu, należy go nakładać na łysiejącą skórę głowy do dwóch razy dziennie na dokładnie wymyte i wysuszone włosy. Kuracja minoksydylem przynosi widoczne efekty po ośmiu lub dziewięciu miesiącach. Uzależnione jest to w dużej mierze do cech indywidualnych pacjenta. Przeprowadzanie kuracji musi być systematyczne, ponieważ przerwanie jej zmniejsza szanse na otrzymanie pozytywnego efektu. Finasteryd jest stosowany pod postacią pigułek. Terapia przeznaczona jest tylko dla mężczyzn. Finasteryd działa blokując enzym 5-alfa. Również przy stosowaniu finasterydu pomyślność kuracji zależy od długotrwałego i systematycznego stosowania preparatu, jakiekolwiek przerwanie kuracji jest bardzo ryzykowne dla pozytywnych efektów leczenia.

    Weryfikacja merytoryczna: Lek. med. Katarzyna Styś

    Artykuł powstał przy współpracy z Kliniką HandsomeMen

    Skomentuj →

Skomentuj artykuł

Musisz być zalogowany żeby móc komentować.

Photostream