Wirus Epsteina-Barr (EBV)

Wirus Epsteina-Barr (EBV), noszący również nazwę ludzkiego herpeswirusa 4 (HHV-4) jest wirusem należącym do rodzaju herpes (podobnie jak m. in. herpes simplex i cytomegalowirus) i jest to jeden z najpowszechniej występujący u ludzi wirus. Większość ludzi przechodzi zakażenie bezobjawowo. Jego nazwa pochodzi od Michaela Epsteina i Yvonne Barr, którzy odkryli go w 1964 roku.

1 Cechy
2 Patogeneza
3 Mononukleoza zakaźna

Wiriony Epsteina-Barr posiadają otoczkę i są kształtu sferycznego. Mają średnicę 120-220 nm. Na powierzchni wirionów występują kolcopodobne wypustki, które dają obraz szorstkiej powierzchni. Całkowita długość genomu wirusa wynosi 170 000 nukleotydów. Sekwencja jest znana już od roku 1984.

Wiurs atakuje przede wszystkim limfocyty B, w których rozpoczyna latentną formę zakażenia (w postaci episomu), które trwa do końca życia.

Wirus Epsteina-Barr może wywołać mononukleozę zakaźną. Występuje ona, gdy pierwszy kontakt z wirusem nastąpi w okresie dojrzewania lub później. Stąd do mononukleozy dochodzi głównie w krajach rozwiniętych, gdyż w krajach rozwijających się do zakażenie następuje najczęściej przed około 18 miesiącem życia. Przeciwciała przeciw EBV występują u prawie wszystkich ludzi w krajach rozwijających się, natomiast w USA u 60-70% populacji.