RTG

RTG - technika obrazowania wykorzystująca promieniowanie rentgenowskie (promieniowanie X). Często stosowana w medycynie, głównie w diagnostyce układu kostnego. Metoda ta wykorzystuje cechę ciała ludzkiego do pochłaniania przenikliwego promieniowania rtg. Przechodzące przez ciało promieniowanie powoduje zaczernienie kliszy fotograficznej. Tkanka kostna wykazuje znacznie większą zdolność absorpcji (pochłaniania) promieniowania niż otaczające ją tkanki miękkie, dzięki czemu widoczna jest na kliszy jako miejsce niezaczernione. Jednak promieniowanie jonizujące, jakim jest promieniowanie rtg wywołuje także tzw. efekt Comptona, podczas którego foton promieniowania uderza w atom, wybijając z niego elektron i odbijając się, dalej biegnie jako foton o innej długości fali ze względu na częściową utratę energii podczas wybijania elektronu. Co istotne dla metody badań rtg, foton odbijany jest pod pewnym kątem - może więc padać na kliszę fotograficzną w miejscu gdzie teoretycznie paść nie powinien. Zjawisko to zmniejsza więc kontrast obrazu, zacierając granicę między tkanką miękką a kością.

Badań rtg nie można stosować do diagnostyki tkanek miękkich ze względu na zbyt małe różnice ich współczynników absorpcji.

W celu lepszego zobrazowania niektórych struktur stosuje się środki kontrastujące, popularnie zwane kontrastami.

Badania rentgenowskie nie są obojętne dla zdrowia, ponieważ ok. 99% promieniowania jest pochłaniane przez organizm. Dlatego też ogranicza się je do minimum, stosując coraz częściej nowocześniejsze metody diagnostyki, które są bardziej dokładne i - co najważniejsze - bardziej bezpieczne dla pacjenta.